บทที่ 2 ตอนที่ 2 ข้อเสนอของมาเฟียวิศวะ
ตอนที่ 2 ข้อเสนอของมาเฟียวิศวะ
#เช้าวันถัดมา
ท้องฟ้าเหนือมหาวิทยาลัยถูกปกคลุมด้วยเมฆสีเทา ฝนเมื่อคืนทิ้งกลิ่นชื้นไว้ตามพื้นถนนและใบไม้ข้างทาง
เนตรเดินผ่านอาคารเรียนด้วยฝีเท้าที่เร็วกว่าปกติ มือเล็กกำโทรศัพท์แน่น ขณะสายตาเหลือบมองหน้าจอซึ่งมีข้อความจากโรงพยาบาลแจ้งยอดค่าใช้จ่ายค้างชำระ
ตัวเลขจำนวนหลายหมื่นบาททำให้ปลายนิ้วของเธอเย็นเฉียบ
เธอมีเวลาเพียงสามวัน...
ถ้าไม่จ่าย โรงพยาบาลจะไม่สามารถเลื่อนการชำระเงินออกไปได้อีก
เนตรสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนหยิบนามบัตรสีดำจากกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาดูอีกครั้ง ‘เจเดน วรากรณ์’ คนที่เธอไม่เคยคุยด้วยมาก่อนกลับรู้เรื่องของเธอมากกว่าคนในมหาวิทยาลัยเสียอีก
เธอไม่ควรไปพบเขา แต่เธอไม่มีทางเลือกมากพอที่จะปฏิเสธ
โรงจอดรถของทีมแข่งอยู่ด้านหลังคณะ เป็นอาคารกึ่งเปิดโล่งที่เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่อง กลิ่นเหล็กร้อน และเสียงเครื่องมือกระทบกันเป็นจังหวะ นักศึกษาวิศวะหลายคนกำลังช่วยกันถอดชิ้นส่วนรถแข่งสีดำอยู่ด้านใน
ทันทีที่เนตรก้าวเข้าไป บทสนทนารอบข้างก็เงียบลงอย่างพร้อมเพรียง ผู้ชายเกือบสิบชีวิตหันมามองเธอเป็นจุดเดียว
“มาหาใครครับน้อง” ชายหนุ่มผิวเข้มที่กำลังถือประแจอยู่เอ่ยถาม
“มาหาเจเดนค่ะ”
ประโยคเดียวทำให้คนทั้งโรงจอดรถหันไปมองชายหนุ่มที่กำลังยืนอยู่ข้างรถแข่งด้านในสุด
เจเดนสวมเสื้อยืดสีดำพอดีตัว ท่อนแขนเปื้อนคราบน้ำมันเล็กน้อย เขากำลังใช้ผ้าขาวเช็ดชิ้นส่วนเครื่องยนต์อยู่ เมื่อได้ยินชื่อของตัวเองจึงเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมสบเข้ากับเธอโดยตรง
เขาไม่ได้แสดงท่าทีแปลกใจแม้แต่น้อย
เหมือนรู้อยู่แล้วว่าเธอจะมา
“หยุดมือก่อน” เจเดนสั่งคนในทีม ก่อนวางผ้าลงบนฝากระโปรงรถ “ตามฉันมา”
“คุยตรงนี้ไม่ได้เหรอคะ” เนตรขมวดคิ้วสงสัย
“ไม่ได้”
“ทำไมคะ?”
“ฉันไม่ชอบพูดเรื่องส่วนตัวให้คนอื่นฟัง”
“แต่คุณเป็นคนเรียกหนูมาเอง”
“แล้วเธอก็มาจริง ๆ” เจเดนปรายตามอง “จะเถียงทุกประโยคเลยหรือไง”
เนตรเม้มปาก แต่ก็เดินตามเขาเข้าไปในห้องทำงานเล็กด้านข้างโรงจอดรถ ห้องนั้นสะอาดและเป็นระเบียบกว่าที่คิด บนผนังมีแบบแปลนรถแข่งหลายแผ่นติดอยู่ มีโต๊ะทำงานตัวใหญ่และตู้เก็บแฟ้มสีดำวางเรียงชิดผนัง
เจเดนเดินไปหยุดอยู่หลังโต๊ะ ก่อนผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
“นั่ง”
“หนูยืนคุยได้ค่ะ”
“ฉันไม่ได้ถามว่าเธออยากนั่งไหม”
เนตรจ้องหน้าเขาอย่างไม่พอใจ แต่สุดท้ายก็ยอมลากเก้าอี้ออกมานั่ง เจเดนหยิบแฟ้มบาง ๆ จากลิ้นชักแล้ววางลงตรงหน้าเธอ
บนปกแฟ้มมีชื่อเต็มของเธอและตัวเลขจำนวนหนี้ที่ทำให้หญิงสาวหน้าชา
“คุณไปเอาข้อมูลพวกนี้มาจากไหนคะ”
“เรื่องนั้นไม่สำคัญ”
“สำคัญสิคะ นี่เป็นข้อมูลส่วนตัวของหนู”
“คนที่มีหนี้ก้อนใหญ่ไม่ควรมัวสนใจว่าคนอื่นรู้ได้ยังไง แต่ควรสนใจว่าจะแก้ปัญหายังไงมากกว่า”
เนตรกำมือใต้โต๊ะ เธอไม่ชอบน้ำเสียงของเขา ไม่ชอบสายตาที่เหมือนมองทะลุทุกอย่าง และยิ่งไม่ชอบที่เขาพูดถูก
“คุณต้องการอะไรคะ”
เจเดนเอนหลังพิงเก้าอี้ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้า ๆ
“ฉันจะจัดการหนี้ก้อนนี้ให้”
เนตรเงยหน้าขึ้นทันที
“แลกกับอะไร”
“ทำงานให้ฉัน”
“งานอะไร?”
“งานเอกสาร งานวิเคราะห์ระบบ งานในทีมแข่ง และงานอื่นที่ฉันมอบหมาย”
“แค่นั้นเหรอคะ”
มุมปากของเจเดนขยับเล็กน้อย คล้ายจะยิ้มแต่ก็ไม่ใช่รอยยิ้ม
“เธอคิดว่าฉันจะให้เธอทำอะไร”
“หนูไม่รู้ค่ะ ถึงได้ถาม”
“ฉันไม่รับคนทำงานบนเตียง” เจเดนตอบเสียงเย็น “ถ้าเธอกังวลเรื่องนั้นก็เลิกคิดไปได้เลย”
ใบหน้าของเนตรร้อนวูบ เธอไม่คิดว่าเขาจะพูดตรงขนาดนี้
“หนูไม่ได้หมายความแบบนั้นค่ะ”
“แต่เธอคิด”
“คุณนี่มัน...”
“ปากร้าย?” เจเดนต่อประโยคให้ “คนอื่นพูดแบบนั้นบ่อย”
เนตรถอนหายใจแล้วพยายามกลับเข้าเรื่อง
“ถ้าคุณจะใช้หนี้แทน หนูจะต้องทำงานกี่ปีคะ”
“จนกว่าจะชำระเงินต้นและค่าใช้จ่ายทั้งหมดครบ”
“แล้วถ้าหนูไม่ตกลง”
“ฉันก็ไม่บังคับ”
คำตอบที่ตรงเกินไปทำให้เธอชะงัก เจเดนเปิดแฟ้มอีกหน้า แล้วเลื่อนเอกสารบางอย่างมาตรงหน้าเธอ เป็นภาพจากกล้องวงจรปิดบริเวณหน้ามหาวิทยาลัย ภาพชายสามคนเมื่อวานกำลังยืนล้อมเธออยู่
“คนพวกนั้นไม่ได้แค่ต้องการเงิน” เขาพูด “มีคนสั่งให้เฝ้าดูเธอ และคนที่สั่งไม่ได้เป็นเจ้าหนี้รายย่อยธรรมดา”
เนตรมองภาพเหล่านั้นด้วยหัวใจที่เริ่มหนักอึ้ง
“คุณหมายความว่าอะไรคะ”
“หนี้ของพ่อเธอเชื่อมกับบริษัทที่มีปัญหากับครอบครัวฉัน”
“พ่อหนูเกี่ยวข้องกับครอบครัวคุณเหรอคะ”
“ยังตอบไม่ได้”
“แล้วคุณจะช่วยหนูทำไม”
คราวนี้เจเดนเงียบไปนานกว่าปกติ ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าของเธออย่างอ่านไม่ออก
“เพราะถ้าปล่อยเธอไว้ พวกมันจะใช้เธอเป็นทางเข้ามาหาฉัน”
เนตรหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างขมขื่น
“สรุปคุณไม่ได้ช่วยหนู คุณแค่ไม่อยากให้ศัตรูใช้หนูเป็นเครื่องมือสินะคะ”
“ถูกต้อง”
“อย่างน้อยก็พูดตรงดีนะคะ”
“ฉันไม่ชอบโกหกคนที่อยู่ในความดูแลของฉัน”
“แต่หนูยังไม่ได้ตกลงเลยค่ะว่าจะอยู่ในความดูแลของคุณ”
เจเดนหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ เป็นสัญญาหลายหน้าที่มีข้อความจำนวนมากจนเนตรต้องขมวดคิ้ว
หัวกระดาษเขียนด้วยตัวอักษรชัดเจน
‘สัญญาการทำงานและการคุ้มครอง’
“อ่านให้ครบ” เจเดนพูด “ถ้าตกลงก็เซ็น ถ้าไม่ตกลงก็เดินออกไปได้ทันที”
เนตรหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านทีละบรรทัด เงื่อนไขส่วนใหญ่เกี่ยวกับการทำงาน การรักษาความลับ และการอยู่ภายใต้การดูแลของเขา แต่เมื่ออ่านไปถึงหน้าที่สาม ดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง
ห้ามออกจากบ้านพักหลังสี่ทุ่มโดยไม่แจ้ง
ห้ามรับงานจากบุคคลภายนอกโดยไม่ได้รับอนุญาต
ห้ามมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับบุคคลที่อาจเป็นภัยต่อความปลอดภัย
ห้ามหลบหนีจากการคุ้มครอง
นี่มันสัญญาทาสชัด ๆ
“คุณเรียกนี่ว่าสัญญาการทำงานเหรอคะ” เนตรเงยหน้าถาม
“ฉันเรียกตามที่เห็นสมควร”
“นี่มันสัญญากักขังมากกว่า”
“ถ้าเธอไม่ชอบ ก็ไม่ต้องเซ็น”
“คุณชอบใช้คำว่าไม่บังคับจังเลยนะคะ ทั้งที่รู้ว่าหนูไม่มีทางเลือก”
เจเดนมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงต่ำลง
“ฉันรู้ว่าเธอไม่มีทางเลือก แต่ฉันจะไม่เป็นคนพรากทางเลือกสุดท้ายของเธอไป”
คำพูดนั้นทำให้เนตรนิ่งไปชั่วขณะ
แม้สีหน้าของเขาจะยังเย็นชา ทว่าประโยคเมื่อครู่กลับไม่เหมือนคำพูดของคนที่ต้องการกักขังเธอเสียทีเดียว
เนตรก้มกลับไปอ่านสัญญาอีกครั้ง ก่อนหยิบปากกาจากกระเป๋าขึ้นมา เธอขีดฆ่าข้อความบางบรรทัดแล้วเขียนเงื่อนไขเพิ่มเติมลงไป
เจเดนเลิกคิ้ว
“ทำอะไร”
“แก้สัญญาค่ะ”
“ใครอนุญาต”
“หนูเองค่ะ”
เนตรเขียนต่อโดยไม่สนใจสายตาคมที่จับจ้องอยู่
ห้ามแตะต้องร่างกายโดยไม่ได้รับอนุญาต
ห้ามบังคับให้มีความสัมพันธ์ทางเพศไม่ว่ากรณีใด ๆ
ห้ามทำร้ายร่างกาย
ห้ามยึดโทรศัพท์หรือของใช้ส่วนตัวโดยไม่มีเหตุผลจำเป็น
และหากเธอชำระหนี้ครบ สัญญาต้องสิ้นสุดทันที
“พอใจหรือยังคะ” เธอเลื่อนเอกสารกลับไปให้เขา “ถ้ารับเงื่อนไขไม่ได้ หนูก็ไม่เซ็น”
เจเดนอ่านเงื่อนไขทั้งหมดอย่างละเอียด เขาไม่ได้โกรธ ไม่ได้หัวเราะเยาะ และไม่ได้พยายามต่อรองแม้แต่ข้อเดียว
ชายหนุ่มหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อของตัวเองลงใต้เงื่อนไขที่เธอเพิ่ม
“ตกลง”
“คุณไม่คิดจะต่อรองเลยเหรอคะ”
“ไม่มีอะไรต้องต่อรอง”
“แล้วคุณต้องการอะไรจากหนูกันแน่”
มือที่กำลังจะเซ็นชื่อของเธอหยุดค้าง เจเดนเงยหน้าขึ้นมองตรง ๆ
ดวงตาคู่นั้นนิ่งเกินไปจนเนตรอ่านไม่ออกว่าคำตอบที่แท้จริงซ่อนอยู่ตรงไหน
“ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันต้องการให้เธออยู่ในความดูแลของฉัน”
“แค่ในฐานะลูกจ้างใช่ไหมคะ”
“ตอนนี้ก็ใช่”
คำว่า ‘ตอนนี้’ ทำให้หัวใจของเนตรกระตุกอย่างไม่มีเหตุผล แต่เธอรีบกดความรู้สึกนั้นลงไปแล้วเซ็นชื่อตัวเองในท้ายสัญญา
ทันทีที่ปลายปากกาลากเส้นสุดท้ายเสร็จ เจเดนก็รวบเอกสารกลับไปเก็บในแฟ้ม
“พรุ่งนี้ย้ายของไปอยู่บ้านฉัน”
“อะไรนะคะ!?” เนตรเบิกตากว้าง
“บ้านพักของฉันปลอดภัยกว่าหอของเธอ”
“แต่หนูอยู่ที่นั่นไม่ได้ค่ะ”
“ในสัญญาระบุไว้แล้ว”
“หนูยังไม่ได้อ่านถึงหน้านั้น!”
“ก็กลับไปอ่าน”
เนตรลุกขึ้นยืนทันที ใบหน้าสวยบูดบึ้งอย่างไม่พอใจ
“คุณเจเดนคะ หนูเซ็นเพราะต้องการให้คุณช่วยจัดการหนี้ ไม่ได้เซ็นเพื่อไปเป็นคนรับใช้ในบ้านคุณ”
เจเดนลุกตาม ร่างสูงของเขาทำให้เธอต้องเงยหน้ามองโดยอัตโนมัติ
“ฉันไม่เคยบอกว่าเธอเป็นคนรับใช้”
“แต่คุณกำลังจะให้หนูย้ายไปอยู่บ้านคุณ”
“เพื่อความปลอดภัย”
“แล้วถ้าหนูไม่ไปล่ะคะ”
เจเดนก้มลงเล็กน้อย ใบหน้าคมอยู่ใกล้เธอจนเนตรได้กลิ่นน้ำหอมสะอาดชัดเจนขึ้น
“ฉันจะไปรับเอง”
“คุณนี่มันเผด็จการที่สุด!”
“เพิ่งรู้หรือไง”
เนตรจ้องเขาอย่างเอาเรื่อง แต่เจเดนกลับเดินผ่านเธอไปเปิดประตูห้องทำงาน
ก่อนที่เธอจะก้าวออกไป เสียงทุ้มต่ำของเขาก็ดังขึ้นด้านหลัง
“เนตร”
หญิงสาวหันกลับมา
“คืนนี้อย่ากลับหอคนเดียว”
“ทำไมคะ?”
“เพราะคนของเดชเห็นเธอเมื่อวานแล้ว”
เพียงได้ยินชื่อนั้น ความโกรธบนใบหน้าของเนตรก็จางลงทันที
“เดชเป็นใครคะ”
เจเดนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบสั้น ๆ
“คนที่ทำให้ครอบครัวฉันต้องเสียคนสำคัญไป”
พูดจบเขาก็ปิดประตูห้องทำงาน ทิ้งให้เนตรยืนอยู่ด้านนอกด้วยความรู้สึกสับสนกว่าเดิม
เธอไม่รู้ว่าการเซ็นสัญญากับเจเดนคือการเลือกทางรอด หรือกำลังก้าวเข้าไปในสงครามของคนอื่น
แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ ๆ คือ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ชีวิตของเธอจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
